Serieus trainen vind ik leuk, spannend en stom tegelijk

Het was je vast al opgevallen op mijn Facebook tijdlijn: 1e plek bij boulder 3! Ben ik natuurlijk ontzettend blij mee. Tegelijkertijd besef ik me ook wel dat er een paar toppers niet meededen (denk aan Vera, Nikki, Kim en Celine die helaas heel ongelukkig uit een boulder viel tijdens de kwalificaties). Maar, desondanks, behoorlijk trots op mijn eigen prestatie. Vooral omdat ik mijn grote doel weer bereikt hebt, namelijk mijn kwalificatieplek vasthouden in de finale. En dat is me (wederom) gelukt! Met 8 tops, waarvan 6 flash, had ik me als eerste gekwalificeerd voor de finale. In de finale heb ik alle boulders geflashed. Ik stond verbaasd van mezelf. Het was niet eens dat ik ze nou zó gemakkelijk vond, maar ik had mijn focus goed, redelijk goed ingelezen en een grote dosis motivatie om écht door te zetten. En daarom ben ik nu zo blij want ik heb het niet laten liggen!

Finaleboulder 2 tijdens Boulder 3 in Rotterdam. Credits: Mattijs van der Knaap

Mijn wedstrijdervaring in een notendop

Toen ik in 2010 begon met wedstrijden was mijn mindset: ‘ik wil geen laatste worden’. Dat ging goed, ik deed drie wedstrijden mee en behaalde elke keer een finaleplekje. Het deelnemersveld was toen nog een stuk kleiner. Op mijn eerste NK werd ik 5e.
Het tweede jaar wist ik beter waar ik stond, maar dat maakte ook dat ik met een andere mindset klom. Ik had een vaste concurrent waar ik me in ieder geval bóven hoopte te plaatsen. Weer deed ik drie wedstrijden mee en ook dat doel behaalde ik. Op mijn tweede NK werd ik 4e.
Toen ben ik tussendoor een jaartje naar de VS geweest voordat ik aan mijn derde competitiejaar in Nederland begon. Ik kwam net terug van een lange knieblessure en plaatste me met één kwalificatiewedstrijd op het nippertje voor het NK 2014. Wel had ik keihard krachttraining gedaan de twee maanden daarvoor, iets wat ik eerder nog nooit had gedaan. Ik was daarmee zo sterk geworden, dat ik mijn eerste podiumplek behaalde tijdens het NK als 3e.
In 2014 heb ik geen wedstrijden meegedaan. De focus lag meer op buitenklimmen, weinig trainen en veel andere activiteiten zoals skaten.
Het jaar daarna was ik weer volop gemotiveerd om mee te doen, maar mijn lichaam dacht daar anders over. Ik werd geconfronteerd met de ene na de andere blessure waardoor ik gedwongen rust moest nemen. Iedere keer wanneer de blessure genezen was, ging ik (achteraf gezien) te snel/te hard van start. Ik deed aan drie wedstrijden mee en iedere wedstrijd liep ik een nieuwe blessure op. Daarnaast ontstond de vicieuze cirkel van sterk kwalificeren voor de finale en vervolgens als laatste eindigen in de finale. De stijgende lijn in mijn NK rankings (5e, 4e, 3e, ?) zette zich dus helaas niet voort en ik werd 5e op het NK 2015. Op zich was ik daar bijzonder blij mee, omdat ik de weken ervoor niet had kunnen klimmen en ik eerlijk gezegd niet eens had verwacht de finale te halen. Wel is op dat moment een knopje omgegaan. Vanaf dat moment is mijn mindset: ‘op mijn best presteren en zo hoog mogelijk eindigen’.

What’s the big difference?

Dit jaar ben ik natuurlijk op een andere manier bezig met mijn wedstrijdseizoen dan voorheen. Dus wat doe ik nu precies anders in 2016?

1. Ik ben niet geblesseerd en doe er alles aan om dat te voorkomen

Ik train wekelijks in de sportschool allerlei spiergroepen, inclusief de antagonisten. Dit is volgens mij zo’n sterke meerwaarde. Doordat overall mijn spieren sterker zijn, kan ik véél harder mijn best doen tijdens het klimmen zónder dat ik direct iets kapot trek. En dat maakt me écht blij. (Nu nog mijn vingers, dus vingerboardtraining is sowieso vanaf nu on the list!).

2. Ik ben gaan boulderen in plaats van klimmen

Voorgaande jaren boulderde ik bijna alleen maar tijdens de wedstrijden en verder was ik altijd aan het routeklimmen. Dat vond ik leuker (maar qua wedstrijden dan weer niet vanwege valangst en je hebt maar één kans). Nu boulder ik eigenlijk alleen nog maar en dat maakt mijn inzicht en bewegingsrepertoire veel uitgebreider. Veel boulders doen én projecten.

3. Ik klim met een heel andere mindset

“Je doet toch mee om te winnen?” zei iedereen altijd tegen mij. Nou ik nooit hoor. Ik deed gewoon mee om geen laatste te worden of de finale te behalen. Dat is nu toch ook wel echt anders. Ik doe nog steeds niet mee om te winnen, maar wel om podiumplaatsen te behalen. En belangrijker nog, ik heb veel meer vertrouwen in mijn kunnen. Tijdens de laatste wedstrijd zat ik in de iso en sprak mezelf redelijk streng toe: “je kan die boulders gewoon. Je hebt tijdens de kwalificatie laten zien dat je goed bent, dus die finale kan je ook goed.” Dat helpt :).

4. Ik ben bewuster bezig met voeding, training en het mentale aspect van competitieklimmen

Over mijn voeding heb ik al een aantal blogs geschreven (schema op maat, sportvoeding: dit eet en drink ik). Wat mij vooral heel erg helpt is de persoonlijke afstemming van mijn voeding tijdens wedstrijden en voor, tijdens en na trainingen. Ik heb echt meer energie en daardoor kan ik nog meer uit mijn trainingen halen en beter presteren tijdens de finale. Ik train dus ook meer, kracht/weerstand, en oefenen verschillende technieken. Ook mijn vertrouwen in mezelf en doorzettingsvermogen zijn aan het groeien. Iedereen zei het altijd al wel tegen mij dat ik dat nog wel wat meer kon gebruiken en ik dacht, ja ja… dat heb ik toch wel?? Nu terugkijkend denk ik dat dit wel een essentiële stap is voor mijn vooruitgang van afgelopen jaar. Het geloof ik mezelf dat ik dingen kan en daardoor kan ik ook automatisch meer doorzetten.

Dat serieuze trainen vind ik leuk, spannend en stom tegelijk

Leuk omdat ik er ontzettend veel van leer, ik kick op vooruitgang en het geeft me een goed gevoel als ik goed presteer.

Spannend omdat ik er nu méér voor doe en ik dan natuurlijk ook wil dat het me méér oplevert. Ik zou het nu veel erger vinden om laag te eindigen of bijvoorbeeld de finale niet te halen. Als je ergens hard voor werkt, dan wil je ook dat het iets oplevert. Voorheen was alle succes mooi meegenomen. Ik deed gewoon wat ik leuk vond, veel klimmen en een wedstrijdje voor de lol. Nu train ik harder, eet ik bewuster en volg ik routines om zo goed mogelijk te presteren. De spanning om te falen is daardoor groter.

Stom omdat ik het eigenlijk een beetje idioot vind dat ik als ‘hobbysporter’ met een fulltimebaan mezelf eigenlijk zou willen pushen als een ‘topsporter’ maar dat ik tegelijkertijd eigenlijk net geen van beide ben. Er dus een beetje tussenin zit. Dat voelt een beetje stom. Al denk ik dat veel klimmers dat precies hetzelfde ervaren. Als je je niveau omhoog wilt halen met klimmen, ben je gewoon al snel veel tijd kwijt. Zonder dat je nou echt een topklimmer bent.
Soms komt de vraag dan ook wel eens op: waarvoor train ik nou eigenlijk zo bewust? Nou ja, puur voor mezelf natuurlijk. Zoals in principe iedere sporter in essentie doet denk ik, maar sommigen kunnen er dan tenminste nog van leven. Dan heeft het nog een extra doel. Daar komt nog eens bij dat ik aan de ene kant heel sterk de behoefte heb om nog véél meer uit trainingen etc. te halen dan ik nu doe. Zoals ‘echte topsporters’ ;). Dus meer kennis over training, misschien wel een trainer en betere metingen etc. Alles gewoon. Sowieso lijkt het me supergaaf als het trainen van klimmers net zo fanatiek, gefundeerd en gedreven zal zijn als sporten zoals tennis, schaatsen, hardlopen etc. Volgens mij is daar nog zo’n enorme winst te halen. Het lijkt nu alsof we allemaal maar wat doen…

Ik ben trouwens heel benieuwd hoe dit voor jullie is 🙂 Dus even een polletje tussendoor. Voel je vooral vrij om uitgebreidere comments te geven. Alleen maar leuk!

In welke categorie vind jij jezelf passen als klimmer?

Vul de poll in! 

Zooo spannend: aan de slag!

Nog één kwalificatiewedstrijd te gaan voordat het NK 2016 losgaat. Iedere wedstrijd ben ik méér en méér psyched! Juist omdat het iedere keer zo verrassend is hoe het weer zal gaan. Ik ben nu al nieuwsgierig. Het deelnemersveld van de vrouwen is steeds groter en sterker en dat maakt de uitdaging alleen nog maar groter en daarmee nog leuker! Het zou zomaar kunnen dat ik tijdens het NK de finale niet haal. OMG, ik moet er niet aan denken maar de kans is er wel. Dus: trainen, trainen, trainen geblazen! Nog zes weken te gaan! Morgen een competitiesimulatie doen in de nieuwe boulderhal Kunststof in Leiden! Ik kan niet wachten!!!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s